Vijf voor twaalf voor springruiters
Het rommelt op dit moment van alle kanten in de springsport. Wendy schreef voor De Paardenkrant (7 november) onderstaande column.
 |
| Wendy: “Door het verdoezelen van deze mishandelingen creëert de sport haar eigen valkuil en wordt iedere ruiter daarin meegezogen, dus ook degenen die wel voor een faire, diervriendelijke sport staan.” |
Vijf voor twaalf voor springruiters
De paardensport staat voor een nieuw dilemma. Het gaat niet meer alleen over de dopingproblematiek, waarover het Duitse opinieblad 'Der Spiegel'zich deze week kritisch uitliet in het artikel ‘Spuiten en zwijgen’. Deze keer gaat het over tal van onaangename trucs om een paard hoger te laten springen, gepubliceerd in het hippische maandblad Reiter Revue. En als klap op de vuurpijl heeft een Duitse springruiter tegenover de Duitse tv-zender ARD anoniem een boekje open gedaan over zeer dieronvriendelijke trainingsmethoden.
Internet stroomt vol met berichtgevingen hierover en zelfs de Duitse Wikipedia (vrije encyclopedie) weet de lezer uit te leggen wat ‘barreren’ is, hoe je het toepast en wat de intentie ervan is. ‘Deze methode is officieel verboden, maar wordt desondanks nog toegepast’, staat erbij.
Elektrische stroomschokken, scherpe materialen en irriterende zalven op de benen om een paard alerter te maken op de sprong worden op sommige stallen niet geschuwd. De anonieme informant beweert zelfs dat meer dan de helft van de zeer bekende springruiters en amazones in de topsport zich bezighoudt met dit soort trainingsmethoden. Dit alles vanwege de prestatiedruk en commerciële belangen. Op concoursen is er steeds meer geld te verdienen en de springruiter kan tegenwoordig elk weekend ergens aan de bak. ‘Er zijn maar weinig paarden die van nature zo hard en gezond zijn dat zij de belasting van het springen week na week kunnen verwerken’, krijgt de televisieploeg mee.
Het is goed dat er mensen uit de school klappen. Het ‘prepareren’ van paarden is in het verleden vaker in het nieuws geweest, maar verdween vervolgens weer in de doofpot. Van ruiters hoorde ik dit jaar nog op de dag van een belangrijke internationale wedstrijd dat ze enkele buitenlandse collega’s ervan verdachten dat ze hun paarden op scherp hadden gezet. Maar niemand weet het hard te maken. De stewards zouden wel op de verkeerde plekken staan.
Bewijzen zijn er dus niet. Nog niet, maar wat gebeurt er als er in dit digitale tijdperk vroeg of laat een filmpje op internet verschijnt, gemaakt met een altijd voorhanden zijnde mobiele telefoon? De sport moet dit zelf voor zijn. Het is vijf voor twaalf.
Er zijn volop ruiters die vinden dat deze praktijken moeten stoppen, maar zelden trekt iemand aan de bel. Uit angst dat het imago van de sport ernstig beschadigd raakt. Die vrees is terecht, maar door het verdoezelen van deze mishandelingen creëert de sport haar eigen valkuil en wordt iedere ruiter daarin meegezogen, dus ook degenen die wel voor een faire, diervriendelijke sport staan. Voor de springruiters ligt er dus een belangrijke taak. Gooi de mensen die zich laten verleiden tot deze zeer ongewenste methodes met pek en veren de straat op en vijzel het imago weer op. Sven Holmberg, voorzitter van het FEI-springcomité, juicht gelukkig een openlijke discussie toe.
In Duitsland hebben de televisiezenders ARD en ZDF de druk al stevig opgevoerd. Als de Duitse ruitervereniging FN niet ingrijpt, kan de paardensport naar uren – voor sponsoren belangrijke – uitzendtijd fluiten en dat is een helder signaal. Zo kan het niet langer. De FEI wil stewards onder meer beter scholen, pleit voor meer toezicht op het voorterrein en meer controles in de stallen. De FN wil ineens alle dopingzondaars keihard aanpakken. Laat dit het begin zijn van een sport die zichzelf opschoont. Het is hard nodig, ook al gaat het ‘slechts’ om enkele gevallen.
Datum: 7 november 2008
Overname van tekst en foto's zonder bronvermelding is niet toegestaan.
<< Terug